ପ୍ରିୟ ଭାଇ ଓ ଭଉଣୀମାନେ,

ଏକ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସଚେତନାର ଶକ୍ତି ଶ୍ରୀଗୁରୁଙ୍କ ସତ୍ତା ସହିତ ନିବିଡ଼ ଭାବରେ ଜଡିତ ରହିବା, ଆତ୍ମ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଦିବ୍ୟ ଇଂଜିନ ସଦୃଶ ଗୁରୁଙ୍କ ସହ ଯୋଡାଯାଇଥିବା କୋଚ ବା ବଗିଗୁଡ଼ିକର ଏକ ଶୃଙ୍ଖଳା ହେଉଛି ଗୁରୁ ପରମ୍ପରା। ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦିଗକୁ ଟାଣି ନେଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଇଞ୍ଜିନ୍‌।ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆନ୍ତରିକତାର ସହିତ ଏହି ଶୃଙ୍ଖଳା ମଧ୍ୟରେ ରହିଥାଉ, ଆମେ ଦିଶାହରା ହୋଇ ନ ଥାଉ। ଦିବ୍ୟ କୃପାର ଆଶୀର୍ବାଦରୁ ଆମେ ଏକ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ପରିବାର ଭାବେ ଜଡିତ ରହୁ।

ଆମ ଆଶ୍ରମ, ଏକ ସାମଗ୍ରିକ ଭାବରେ, ଗୁରୁ-ମାଆଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିର ଜୀବନ୍ତ, ଭୌତିକ ପ୍ରତୀକ। ଆଶ୍ରମ ହେଉଛି ଧରାପୃଷ୍ଠରେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର। ପରମପୂଜ୍ୟା ମା’ କହୁଥିଲେ ଯେ ଆମର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଭାଇ ଓ ଭଉଣୀମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ସେଇ ମାଧ୍ୟମ ଯାହା ଆମକୁ ଗୁରୁମା’ଙ୍କ ସହ ସଂଯୁକ୍ତ ରଖେ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଇଞ୍ଜିନ୍‌ ସଦୃଶ ଗୁରୁଙ୍କ ସହିତ ପରସ୍ପର ଯୁକ୍ତ ହୋଇଥାଉ, ସେତେବେଳେ ଆମେ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ପାରୁ। ତେଣୁ ଆମର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଭାଇ-ଭଉଣୀମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରେମ ଓ ଭରସାର ବନ୍ଧନକୁ ଦୃଢ଼ ରଖିବା ଉଚିତ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଗୁରୁଙ୍କ ସହିତ ଆମେ ନିବିଡ଼ ଭାବରେ ଜଡିତ ରହି ପାରିବା।

ଏକ ବୃକ୍ଷ ତାହାର ମୂଳ ସହ ସଂଯୁକ୍ତ ରହିଲେ ହିଁ ଜୀବନ୍ତ ରହେ। ଯେତେବେଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସଂଯୋଗ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ଥାଏ, ପୋଷଣ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ ଏବଂ ଗଛଟି ପ୍ରତି କ୍ଷଣରେ ପଲ୍ଲବିତ ହେଉଥାଏ। ସେହିପରି, ଏକ ସାଧକ ଗୁରୁ ଓ ଭଗବାନଙ୍କ ସହିତ ନିବିଡ ଭାବେ ଜଡିତ ରହିଲେ ଅଗ୍ରସରିତ ହୁଏ। ଗୁରୁ ଓ ଭଗବାନଙ୍କର କୃପା ନୂତନ ସଚେତନତା ଆଣେ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ଷଣ ଏକ ନୂତନତ୍ୱ ପ୍ରଦାନ କରେ।

ବିକଶିତ ଆତ୍ମାମାନେ ସଦଗୁରୁଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ପାଇଁ ଅତି ସାମାନ୍ୟ ଏକ ସୁଯୋଗର ଅପେକ୍ଷାରତ। ଆମକୁ ପୂଜନୀୟା ମାଆଙ୍କର ସିଧାସଳଖ ସେବା କରିବାର ଦୁର୍ଲଭ ସୁଯୋଗ ମିଳିଛି; ତେଣୁ ଆମେ ପ୍ରକୃତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାଗ୍ୟବାନ। ଏହି ସୁଯୋଗକୁ ହାରାଇବାର ଅର୍ଥ ନିଜକୁ ନିଜେ ଆତ୍ମଘାତୀ ଭାବିବା।

ସାଧନା ହେଉଛି ଦିବ୍ୟ କୃପାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଏବଂ ଧାରଣ କରି ରଖିବା ପାଇଁ ନିଜକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାର ପ୍ରକ୍ରିୟା। ସତ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତି ସହ କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରୟାସ, ଯେତେ ଛୋଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଗୁରୁ ତାହାକୁ ପ୍ରେମର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।

ଯେତେବେଳେ ଏକ ସାଧକ, ଜୀବନର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭାବେ ଭଗବତ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ଉପରେ ନିରନ୍ତର ପ୍ରୟାସ ଜାରି ରଖେ, ସେ ଏକ ଦିବ୍ୟତା ମଧ୍ୟ ଦେଇ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରୀ ପରି ସଚେତନ ଜୀବନ ଯାପନ କରେ। ତେଣୁ ଆସନ୍ତୁ, ଯେ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ, ଯେଉଁ କାମ ଆମେ କରୁଥାଉ ପଛେ, ଗୁରୁ ଓ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ସଦା ଆମ ହୃଦୟରେ ରଖିବା। ଏହି ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି, ପ୍ରେମ, ଭରସା, ଏବଂ ଗୁରୁ ଓ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତୁଟ ନିଷ୍ଠା — ଆମକୁ ଦିବ୍ୟତାର ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ କରିବା ସଂଗେ ସଂଗେ ସେହି ଶତ୍ତାରେ ଲୀନ ହେବାକୁ ସହାୟତା ପ୍ରଦାନ କରିବ।

– ଶ୍ରୀ ନିର୍ବାଣାନନ୍ଦ–